Print mij nog maar even een badkamertje!

3d printerBiologen hebben aangetoond dat het vele honderden generaties duurt voordat er door evolutiefactoren wijzigingen in bijvoorbeeld de hersenen optreden. Wanneer je ’t zo bekijkt, is het niet verwonderlijk dat mensen nog steeds op dezelfde manier op nieuwe dingen reageren als pak-‘m-beet tweehonderd jaar geleden. Anderzijds zou je denken dat we onze attitudes in die tijd wel aangepast zouden hebben, temeer omdat het innovatietempo steeds maar hoger wordt.

Schrik

Niets daarvan, van robots en drones hebben nu we evenveel schrik als in de achttiende eeuw van treinen en andere stoommachines. En over 3D printing doen we even lacherig als over computers, waarvan IBM vijfenvijftig jaar geleden dacht dat er in de wereld maar hooguit vijf verkocht zouden worden.

Toch staat nu al vast dat 3D drukken een enorme impact gaat hebben op productie en distributie. Met name omdat het past in de actuele technologische revolutie. In de negentiende eeuw ging die over centralisatie en massaproductie, op dit moment over decentralisatie en –vaak via de cloud aangestuurde- lokale productie: van zonnepanelen tot fotobeheer.

Rijdt de aannemer binnenkort dus naar de werf met een grote 3D printer?

Installateurs in elk geval wel. Die gaan steeds vaker kleine componenten, al dan niet op maat, ter plekke produceren. Dat scheelt fysieke distributie, tijd en dus kosten. Daarna zullen de drukbare componenten steeds groter worden en de materialen steeds diverser. Het zal wel moeten.

Sinds de tijd van paalwoningen en lemen hutjes heeft de mensheid namelijk de gewoonte aangenomen om onderdelen voor zijn woningen gewoon uit de natuur te gaan roven. Zand voor glas, klei voor bakstenen, bomen voor deuren, etc.

Sinds enkele jaren doemen er echter beelden op van schaarste, waarop we –toen in afdoende mate- geantwoord hebben met kwekerijen en recyclage. Naar het zich laat aanzien, volstaat dit binnenkort niet meer. De oplossing wordt dan dat we veel minder uit het landschap halen en veel meer gaan printen.

Wordt alles dan kunststof?

Nee, niet in de zin van plastic en andere synthetische materialen. Ja, in de zin dat we met 3D printing objecten gaan produceren waarvan het materiaal niet meer van het echte te onderscheiden is. Synthetisch hout dat aanvoelt, ruikt, klinkt, aanbouwt en brandt als natuurlijk hout. Of dat laatste misschien nu net weer niet…

Onmogelijk? TNO is al jaren bezig met 3D printing op moleculair niveau. Letterlijk onder het motto: als we een biefstuk kunnen printen waarom zouden we er dan nog een koe voor doodmaken? Dieren slachten om ze op te eten, je voelt op je sokken aan dat dit over twintig generaties als onvoorspelbaar primitief bestempeld zal worden.

Kunt u zich voorstellen hoe een viaduct uit nanobuisjes (fullereen, buckyballs) er uit zal zien? Ik wel.
Of een zomerhuisje, gemaakt met synthetische materialen die identiek zijn als natuurlijke materialen uit de onmiddellijke omgeving? Geprinte zandkasteeltjes op een tropisch strand, het zijn over afzienbare tijd geen luchtkastelen meer.

O ja, en als u straks mijn bad gaat printen, kan ik u dan een 3D-opname van mijn billen sturen? Dat zit wat comfortabeler.


Over de auteur: Guido Thys

Guido Thys helpt als bedrijfsverloskundige bij het ter wereld brengen van waarde voor alle belanghebbenden van een onderneming. Zijn uitgangspunt is dat alles altijd beter kan en wel op een heel eenvoudige manier. Het volstaat om op andere manieren naar dezelfde dingen te kijken. Als auteur van 14 managementboeken, al sinds meer dan 10 jaar een van de meest gevraagde sprekers van het land, als coach en opleider en vooral ook als notoir dwarsdenker ligt daar zijn kracht. In zijn blogposts biedt hij de lezers dan ook andere perspectieven op bekende materie en problemen, met name aan de hand van de aanpak uit zijn recentste boek “Dit is GEEN economische crisis!”.

Geef een reactie