Gelooft u nog in sprookjes?

Gelooft u nog in sprookjes?Laat u geen fabeltjes op de mouw spelden!
Die kerel is een fantast die in zijn eigen verzinsels gelooft. Allemaal slappe verhalen!

Dit zijn standaard uitdrukkingen uit de Nederlandse taal die we regelmatig gebruiken. Ze wijzen erop dat we verhalen en sprookjes onder eenzelfde noemer schuiven en dat we het geheel verwijzen naar kinderland. Wij zijn immers rationele volwassenen. We hebben geen behoefte aan vertelsels. Hooguit lezen we af en toe een fictieboek maar dan moet het wel heel duidelijk zijn welke onderdelen daarvan echt gebeurd zijn. Ons leven en onze hersenen netjes en op orde, daar houden we van.

Gevoel

Het mooie is echter dat dit op zich ook een fabeltje is. Onze rationele geest wil ons graag doen geloven dat hij alles onder controle heeft. Zeker zakelijke beslissingen zijn helemaal ontdaan van alles wat niet rationeel is. En in de bouw is dat al helemaal zo sinds we aanbestedingen en dergelijke enkel nog maar via spreadsheets mogen afhandelen.

Nog zo’n mythe!

Mensen zijn mensen. En dat is maar goed ook. En mensen hebben hersenen die maar voor een heel klein stukje rationele pottenkijkers toelaten. Van het grootste deel van wat er zich in ons brein afspeelt hebben we geen enkel benul. Zo blijken we allerhande opinies te hebben waar we geen verklaring voor hebben. We noemen ze dan maar ons “gevoel”.

Dat gevoel leidt een volstrekt onafhankelijk bestaan en het stuurt al onze beslissingen aan. Die we dan al dan niet met argumenten “rationaliseren”.

Storytelling

Ons gevoel is dol op alle denkbare –of “voelbare”- vormen van verhalen en andere tekenen van menselijke aanwezigheid. Wanneer we een nonfictie-boek lezen of naar een documentaire kijken dan spitsen we pas echt de oren of ogen wanneer waargebeurde belevenissen van een ander mens aan bod komen. De feiten krijgen plots meer diepgang, we kunnen een en ander beter aanvoelen.

Op dezelfde manier doen bedrijven geen zaken met bedrijven maar mensen met mensen. We willen indrukken verzamelen, de zaken goed inschatten, vertrouwen krijgen. Onze gevoelens draaien overuren. Bedrijven die geen ruimte laten voor deze emotionele component komen al snel over als kil, koel en berekenend. Omdat ze dat ook zijn.

Wie de zaken daarentegen uitdiept en van achtergronden voorziet, krijgt de stempels “degelijk” en “betrouwbaar”.

Er is dus niks mis met bedrijven die “hun verhaal vertellen”: hoe het allemaal zo gekomen is, waarom het nu zo is en wat de bedoeling is dat er gaat gebeuren. Integendeel, dit is voer voor gevoelens.

Core essence

Ook medewerkers, aandeelhouders, partners en leveranciers identificeren zich zo met een bedrijf.

Elk bedrijf heeft een diepgewortelde, gevoelsmatige basis nodig, vaak vormgegeven in een verhaal. In vakjargon: de core essence, datgene waar het heel erg goed in is. Een bouwbedrijf is misschien goed in bouwen, maar wat blijft er over als daar geen vraag meer voor is? De core essence. Een doordenker.

In woelige tijden waar heel veel op de schop moet, hebben we zo’n bindende basis nodig bij het ontwikkelen van al onze innovaties. We raken niet uit dit economische dal omdat we dit massaal vergeten zijn, zoals ik aantoon in mijn recentste boek met de toepasselijke titel “Dit is geen economische crisis!”.

Verhalen zijn nodig. En dat is geen fabeltje.


Over de auteur: Guido Thys

Guido Thys helpt als bedrijfsverloskundige bij het ter wereld brengen van waarde voor alle belanghebbenden van een onderneming. Zijn uitgangspunt is dat alles altijd beter kan en wel op een heel eenvoudige manier. Het volstaat om op andere manieren naar dezelfde dingen te kijken. Als auteur van 14 managementboeken, al sinds meer dan 10 jaar een van de meest gevraagde sprekers van het land, als coach en opleider en vooral ook als notoir dwarsdenker ligt daar zijn kracht. In zijn blogposts biedt hij de lezers dan ook andere perspectieven op bekende materie en problemen, met name aan de hand van de aanpak uit zijn recentste boek “Dit is GEEN economische crisis!”.

Geef een reactie